Rozróżnia się następujące metody ochrony przed korozją:

  • ochronę elektrochemiczną
  • nakładanie powłok ochronnych
  • dobór materiałów i sposobów konstruowania elementów narażonych na korozję

Ochrona elektrochemiczna:

Ochrona katodowa – jedna z elektrochemicznych metod ochrony metali przed korozją elektrochemiczną, która polega na tym, że do chronionej konstrukcji dołącza się zewnętrzną anodę. Powierzchnia chronionego metalu staje się katodąelektrodą, na której zachodzą reakcje redukcji depolaryzatora, a nie zachodzi utlenianie metalu, czyli jego korozja.

Elektrolityczna ochrona katodowa  rurociągów.

Nakładanie powłok ochronnych:

Powłoka ochronna – warstwa wytworzona na powierzchni metalu lub innego materiału konstrukcyjnego w celu zabezpieczenia go przed korozją.

Powłoki dzielimy ze względu na:

  • mechanizmu ochrony (np. izolacyjne, anodowe, katodowe)
  • sposobu nanoszenia (np. chemiczne, dyfuzyjne, zanurzeniowe)
  • składu (np. tlenkowe, metaliczne, smarowe)
  • trwałości (np. czasowe)

Rodzaje powłok:

  1. metalowe – o dużej odporności na korozję: nikiel, chrom, miedź, srebro, cyna, cynk, ołów, aluminium. Nakład się je galwanicznie lub przez natrysk, zanurzenie lub platerowanie.

Powłoki metalowe uzyskuje się w wysokiej temperaturze na zasadzie dyfuzji metalu ochronnego w głąb metalu chronionego. Najbardziej znane to wprowadzanie do stali aluminium, wprowadzanie cynku  oraz nachromowywanie.

  1. niemetalowe – są to powłoki, które oddzielają w sposób mechaniczny metal od agresywnego środowiska: farby, oleje, lakiery, smoły, asfalty oraz różnego rodzaju smary. Powłoki niemetalowe wytwarzane są metodami chemicznymi lub elektrochemicznymi.